I know “sorry” doesn’t make it okay. I know “sorry” is not enough. I know that I’ve said “sorry” countless times already. And I know that sometimes, “sorry” makes it only worse.

Why is it that at the moment you want to do the right thing, the wrong things you’ve done come to haunt you?

This is what I was afraid of from the start. I knew this was going to happen. I was hoping for the best, and yet I was expecting the worst –- if that even makes any sense.

Lack of judgment. Lack of courage. Failure of the mind to catch up with the heart.

And to reiterate what I’ve said before:

Thursday, January 11, 2007

nakakainis kapag palagi kang mali. ok lang sana kung nagkakamali paminsan-minsan, pero kung palagi na lang mali ang nagagawa mo, mali ang lumalabas sa bibig mo, mali ang naiisip mo.. aba, nakakabwisit. nakakapagod. nakakapanliit. hindi ko na nga alam ang pakiramdam na maging tama. oo, natututo tayo sa ating mga pagkakamali. pero sana hindi ganito kadalas. sana hindi ganito kasakit. ayoko na. gusto ko nang sumuko. sawang-sawa na ako sa pagiging mali. sawang-sawa na ako sa sarili ko. kung pwede lang na gumising ako isang araw na hindi ako, kung pwede na lang maglaho....................... hay, ang maglaho.


Sunday, November 19, 2006

addicted to melancholy

random thought: maybe some people are really destined to be alone.


wala kang mapapala sa akin.