i know this is a little late for greetings, but what the hell: happy new year to whoever's reading this!

----------

and so ayun, nag-usap kami. after everything, hindi pala niya kino-consider na seryoso yung relationship namin. and i thought i was pretty damn serious about it. i gave the best i could, pero as it turns out, sobrang nagkulang pa ako.

ang saklap talaga. wala na nga kami pero hanggang ngayon nasasaktan pa rin ako. and i can't believe two-timer ang tingin niya sa akin. ewan ko kung san niya nakuha yun. parang hindi niya ako kilala.

pero mukhang hindi naman talaga namin kilala ang isa't-isa.

alam kaya niyang sinaktan niya ako nang sobra?

hindi ko sinasabing siya lang ang may mali; alam kong ang dami kong kasalanan sa kanya. pero ni minsan, hindi ko siya pinag-isipan nang masama.

oo, mahal ko pa rin siya. wala na akong magagawa dun. i guess i really am THAT pathetic. mas matagal pa yung iniluluksa ko sa actual time na naging kami... well, not really. :)

pero yun. hindi ko alam kung ano pang gagawin ko para mawala yung sama ng loob niya sa akin. o kung may dapat pa akong gawin. i guess i'm just a little too idealistic. but is that such a bad thing?

pampagaan ng loob: honestly, i would want to go through our relationship again and make it better.. if only he asks. fat chance.

well, that was difficult.

HOW MUCH MORE PATHETIC CAN I BE????