(paalaala: ubod nang drama. hayaan niyo na ako kung malabo ang mga pinagsasabi ko. gusto ko lang ilabas ang lahat ng ito.)
mahirap para sa akin ang araw na ito. nakakapagtaka, wala na akong maramdaman na kirot. pang best actress na nga ang galing ko sa pagkukunyari. hindi ko inakalang hahantong sa ganito ang.. lahat. siguro, sana, ito na ang sukdulan. hindi ko na alam kung hanggang saan pa ang makakaya ko. ngunit kahit anong gawin kong pagbabalat-kayo, kahit pilit kong nililinlang ang aking sarili, hindi ko pa rin maipagkaila ang katotohana; dahil sa likod ng mga ngiti, tawa at biro, bistado pa rin ako ng aking mga mata. oo, nasanay na siguro ako sa sakit, kaya wala na akong maramdaman ngayon. sinanay ko na rin na sundin ang utak bago ang puso. pero totoo pala talaga ang sinasabi nilang nakikita sa mata ng tao ang kanyang totoong saloobin-- hindi ko pa rin mapigilan ang pagtulo ng luha.
may mga bagay na dapat tanggapin.
may mga bagay na dapat matutunan.
may mga bagay na dapat na talagang tigilan.
sana ito na ang simula ng katapusan.
----------
narinig habang nakasakay sa bus patungong bicutan:
----------
sumaya na ako ngayong gabi (namili kasi ako ng damit), nang biglang...
WHAT THE FUCK IS GOING ON WITH THIS WORLD?! punyeta, pinaglalaruan yata ako. kung hindi, eh di hindi; kung oo, eh di oo. madali lang naman akong kausap.
pero sa kabila ng lahat, nagpapasalamat pa rin ako. may konsolasyon din pala ako.
----------
ang punto ng post na ito? hindi alam ng mga pesteng lalaking yan ang kahalagahan at epekto ng mga binibitawan nilang salita. mga bwiset. haha.
mahirap para sa akin ang araw na ito. nakakapagtaka, wala na akong maramdaman na kirot. pang best actress na nga ang galing ko sa pagkukunyari. hindi ko inakalang hahantong sa ganito ang.. lahat. siguro, sana, ito na ang sukdulan. hindi ko na alam kung hanggang saan pa ang makakaya ko. ngunit kahit anong gawin kong pagbabalat-kayo, kahit pilit kong nililinlang ang aking sarili, hindi ko pa rin maipagkaila ang katotohana; dahil sa likod ng mga ngiti, tawa at biro, bistado pa rin ako ng aking mga mata. oo, nasanay na siguro ako sa sakit, kaya wala na akong maramdaman ngayon. sinanay ko na rin na sundin ang utak bago ang puso. pero totoo pala talaga ang sinasabi nilang nakikita sa mata ng tao ang kanyang totoong saloobin-- hindi ko pa rin mapigilan ang pagtulo ng luha.
may mga bagay na dapat tanggapin.
may mga bagay na dapat matutunan.
may mga bagay na dapat na talagang tigilan.
sana ito na ang simula ng katapusan.
----------
narinig habang nakasakay sa bus patungong bicutan:
"The Search Is Over" by Survivorang nakakatawa, parehong kumakanta yung mga katabi ko. muntik na akong bumirit.
I'll never know what brought me here
As if somebody led my hand
It seems I hardly had to steer
My course was planned
And destiny it guides us all
And by its hand we rise and fall
But only for a moment
Time enough to catch our breath again
And we're just another piece of the puzzle
Just another part of the plan
How one life touches the other
It's so hard to understand
Still we walk this road together
We travel, go as far as we can
And we have waited for this moment to die
Ever since the world began
Takin' in the times gone by
We wonder how it all began
We'll never know and still we try
To understand
And even though the seasons change
The reasons shall remain the same
It's love that keeps us holdin' on
Till we can see the sun again
And we're just another piece of the puzzle
Just another part of the plan
And we have waited for this moment to die
Ever since the world began
And I stand alone, a man of stone
Against the driving rain
And the night it's got your number
And the wind it has your name
And we settle dues
Win or lose
To whisper all the same
The hope still burns eternal
We're the keeper of the flame
And we're just another piece of the puzzle
Just another part of the plan
How one life touches the other
It's so hard to understand
Still we walk this road together
We travel, go as far as we can
And we have waited for this moment to die
Ever since the world began.
----------
sumaya na ako ngayong gabi (namili kasi ako ng damit), nang biglang...
WHAT THE FUCK IS GOING ON WITH THIS WORLD?! punyeta, pinaglalaruan yata ako. kung hindi, eh di hindi; kung oo, eh di oo. madali lang naman akong kausap.
pero sa kabila ng lahat, nagpapasalamat pa rin ako. may konsolasyon din pala ako.
----------
ang punto ng post na ito? hindi alam ng mga pesteng lalaking yan ang kahalagahan at epekto ng mga binibitawan nilang salita. mga bwiset. haha.









Anonymous
6:27 PM
May pa-theme song theme song ka pa ha...! Nahawa ka na ba sa kadramahan ko?
Anonymous
11:45 AM